Szklarska Poręba jest największą miejscowością wczasowo-turystyczną w Sudetach. Prawa miejskie otrzymała 1 stycznia 1960 r., jednak dzieje osady sięgają średniowiecza.

Pierwszy raz nazwa osady pojawia się w dokumencie z 7 sierpnia 1366 r. dotyczącym sprzedaży przez Sydila Molsteyna szklarzowi Kuncze huty szkła w „Schribirshau” (niemiecka nazwa Schreiberhau = Pisarska Poręba), ze wszystkimi do niej prawami. Dokument ten poświadczył książę świdnicko-jaworski Bolko II Mały (pomiędzy 1309 a 1312 r. – 1368 r.). Dokument świadczy o istnieniu w Szklarskiej Porębie huty szkła przed datą jego wystawienia. Z czasem osada rozwijała się, a podstawową dziedziną gospodarki do XIX w. było hutnictwo szkła. Od końca XIX w. Szklarska Poręba stała się znanym ośrodkiem turystyczno-wypoczynkowym, jednocześnie kontynuującym tradycje szklarskie.

Latem 1928 r. Rada Gminy zaproponowała zamianę barw Szklarskiej Poręby z dotychczasowych zielono-złotych na niebiesko-biało-zielone, które  znalazły odzwierciedlenie w herbie miasta. Kolory; niebieski, biały i zielony  symbolizowały niebo, śnieg oraz porębę.

W 1930 r. Rada Gminy nadała herb Szklarskiej Poręby. W tym wypadku tynktura proporca zadecydowała o barwach pól herbu. W głowicy tarczy herbowej jako figura zaszczytna umieszczony został puchar z rubinowego szkła, który nawiązuje do tradycji hutniczych Szklarskiej Poręby. Figury wykarczowanego pnia drzewa i pisarskie pióro w dolnych dwudzielnych polach nawiązują do historii powstania miasta. Kształt tarczy herbowej Szklarskiej Poręby odpowiada kształtowi tarczy gotyckiej, o prostej krawędzi górnej i dwu przecinających się łukach bocznych, które od XV wieku uzyskały ostry języczek, a dokładnie jej odmianie zwanej tarczą polską.

Zdaniem prof. J. Szymańskiego, autorytetu w zakresie nauk pomocniczych historii:
„Ten typ tarczy heraldyka uważa za najbardziej prawidłowy”

Przemysław Wiater