Wierzba całolistna zwana również japońską jest najczęściej spotykanym przedstawicielem szeroko rozumianej rodziny wierzb w naszych ogrodach, co zupełnie nie dziwi ze względu na ich dekoracyjność oraz łatwość w uprawie.

Charakterystyka
Wierzba hakuro należy do rodziny wierzbowatych, a jej naturalne stanowiska znajdują się we wschodniej Azji i Japonii. W warunkach naturalnych tworzy średniej wielkości kuliste krzewy o średnicy do trzech metrów. W warunkach hodowlanych występuje najczęściej w formie piennej – szczepiona na podkładce innej, silnie rosnącej wierzby (najczęściej wierzba Smitha – łac. salix Smithiana).
Przewaga rośli w formie piennej przejawia się faktem możliwości regulowania jej wysokości poprzez szczepienie na różnych wysokościach oraz cięciem korony, co pozwala na stworzenie mini drzewa o gabarytach wpisujących się w charakter naszego ogrodu.

Najbardziej dekoracyjną częścią rośliny jest jej ulistnienie, pojawiające się po przekwitnięciu charakterystycznych dla wierzbowatych kwiatostanów zwanych kotkami na początku kwietnia – początkowo różowe z wiekiem zmieniające kolor na zielono-biały.

Stanowisko
Wierzba całolistna jest mało wybredna co do gleby. Najbardziej odpowiednie stanowisko to takie o odczynie obojętnym i utrzymujące wilgotność (z domieszkami gliny). Roślina jest wybitnie światłolubna, a im więcej otrzyma słońca, tym piękniej się wybarwia.

Pielęgnacja
Wierzba japońska nie wymaga żadnych skomplikowanych zabiegów pielęgnacyjnych. Przy formachpiennych należy koniecznie pamiętać o palikowaniu, które ochroni koronę rośliny przed złamaniem w trakcie silnych wiatrów. Przez pierwsze dwa, trzy sezony po posadzeniu należy zabezpieczyć miejsce szczepienia przed mrozami. Gałęzie można pozostawić bez ochrony, gdyż większość z nich zostanie skrócona w trakcie pierwszego wiosennego cięcia. Ponadto, w okres wiosennym można zasilić roślinę obornikiem lub innym uniwersalnym nawozem do roślin.

Cięcie
Wierzby hakuro, podobnie jak wszyscy przedstawiciele rodziny wierzbowatych uwielbiają cięcie. Pierwszego cięcia dokonujemy po przekwitnięciu tzw. kotków, a przed pojawieniem się ulistnienia (najczęściej przełom marca i kwietnia) – wtedy tniemy krótko pozostawiając tylko kilka pąków u nasady pędu. Kolejne cięcie – na przełomie maja i czerwca polega na skróceniu młodych przyrostów o około 1/4 długości. Ostatnie cięcie – nie później niż na początku sierpnia jest cięciem typowo
formującym mającym na celu uzyskanie żądanego przez nas pokroju rośliny.

Zastosowanie
Jak już wspomniałem wcześniej wierzba hakuronishiki występuje w sprzedaży w formie krzaczastej, jak również w formie piennej (wysokość szczepienia od 50 do 180 cm).

Forma krzewiasta doskonale sprawdza się szczególnie w dużych ogrodach, gdzie posadzona w grupie tworzy efektowną jasną plamę na tle innej – ciemnozielonej liściastej lub iglastej roślinności. Ponadto z tej formy można tworzyć formowane lub nieformowane żywopłoty lub szpalery. Forma pienna świetnie prezentuje się
jako roślina soliterowa na tle trawnika lub jako element rozjaśniający mieszane rabaty np. w ogrodach skalnych czy też japońskich lub jako sąsiedztwo oczek wodnych.

Michał Galiński
(Panorama Leśnej 6/51)

Data publikacji: 2016/06/24